Bu metin, bireylerin harcama yaparken kaynak ve fayda dengesini nasıl kurduklarını dört temel senaryo üzerinden incelemektedir. Kişi kendi bütçesini kullandığında genellikle hem tasarrufa hem de verimliliğe odaklanırken, harcanan para başkasına ait olduğunda maliyet bilincinin hızla yok olduğu vurgulanmaktadır. Özellikle kamu harcamaları, hem kaynağın hem de faydalanıcının yabancı olduğu dördüncü kategoriye yerleştirilerek eleştirilmektedir. Yazar, bu durumda karar vericilerin ne ekonomik verimliliği ne de hizmet kalitesini ciddiyetle gözettiğini savunmaktadır. Sonuç olarak eser, devlet mekanizmasındaki harcama alışkanlıklarının doğası gereği israfa ve özensizliğe meyilli olduğuna dikkat çekmektedir.
