Ο Μουμτζής παραθέτει μία διαφορετική ιστορία για τον Εμφύλιο από εκείνη που επικρατούσε μέχρι τα μνημονιακά χρόνια, σε μία χώρα όπου ο αστικός μύθος έλεγε ότι η Ελλάδα θα ήταν καλύτερη χώρα αν τον Εμφύλιο τον είχαν κερδίσει οι κομμουνιστές.
Ο Μουμτζής δεν είναι, ούτε προσποιείται τον ιστορικό. Ανήκει όμως σε μια γόνιμη παράδοση της ιστοριογραφίας που ό,τι στερείται σε δυνατότητα πρόσβασης σε πρωτογενές υλικό, το αναπληρώνει διαθέτοντας ένα οξύ – πολιτικό εν πολλοίς– κριτήριο που την καθιστά ικανή να κατανοεί στη διαδρομή του ιστορικού χρόνου, τις εποχές και τα σύνθετα ιδεολογικά και κοινωνικά φαινόμενά τους.
Βεβαίως στην περίπτωση του Μουμτζή, το κριτήριο αυτό συνοδεύεται από μια διαυγή ιδεολογική προδιάθεση την οποία ποτέ δεν έχει αποκρύψει από τους αναγνώστες του, και σε αυτό αλλά και σε όλα τα άλλα βιβλία του. Ο Μουμτζής διαπιστώνει το αυτονόητο. Ότι ο δημόσιος λόγος, κατά τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν, έχει κυριαρχηθεί από τις ιδέες της Αριστεράς, πυρήνας των οποίων είναι ο τρόπος με τον οποίο ερμηνεύει και αφηγείται την Αντίσταση και τον Εμφύλιο, ώστε να ωραιοποιεί τον εαυτό της και να δαιμονοποιεί τους αντιπάλους της.
Σε αυτόν λοιπόν τον κυρίαρχο λόγο ο Μουμτζής θέτει ένα απλό ερώτημα: Τι θα είχε συμβεί αν από τη σύγκρουση των δυο στρατοπέδων είχε βγει νικήτρια η Αριστερά;
Παρουσιάζει ο Θάνος Καψάλης.
