เคยสูญเสียนะ ไม่ใช่ว่าไม่เคยสูญเสียเลย
แต่ทำไมครั้งนี้มันหนักที่สุด
เมื่อได้รัก มันก็รักหมดหัวใจจริง ๆ
แต่ละคนมี healing process ที่แตกต่างกัน
มันขึ้นอยู่ความรัก ความผูกผันที่เรามีต่อเขา
รักมาก ก็เสียใจมาก ทำใจไม่ได้ เพราะมันเกิดขึ้นเร็วเกิน
ของเรา แต่ละวันมันก็มีอารมณ์ที่แตกต่าง
บางวันก็ดูเหมือนจะเข้มแข็ง นั่งทำงานได้ทั้งวัน
บางวันก็ดูเหมือนจะอ่อนแอ ทำงานได้ ไม่มีปัญหา แต่ถ้าว่าง สิ่งที่เรามองเห็นคือมองเห็นหน้าหลานตลอดเลย ทุก ๆ ที่ที่เราเดินไป
เรารู้แหละว่าเราต้องเข้มแข็ง
เรารู้แหละว่ามันต้องใช้เวลา
แต่ตอนนี้มันใหม่เกิน
มันคงต้องใช้เวลา และก็อาจจะนานหน่อย
ก็แค่อยากจะบอกว่า วันนี้เราเหนื่อยจริง ๆ
เสียใจจริง ๆ
อยากจะให้มันเป็นแค่ฝันร้าย
อยากจะตื่นขึ้นมา ก็ยังเจอหน้าหลานเหมือนเดิม
อยากจะได้อ่าน LINE อ่านข้อความจากเขา
อยากจะเห็นมาเที่ยวที่นี่ช่วงปิดเทอม
อยากจะเห็นเขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่อันเป็นที่รักของครอบครัว
ก็แค่นั้นเอง...
