Eski bir otobüs düşer uzun biçare yolda seyrüsefere,
Zamanın içinden sıyrılıp o ahlaksız gökkuşağı gecede,
Gemilerin acı ıslığında saklanmış her karanlık netice,
İsmine usul gölgeler düşürür İstanbul yalnızlığında,
Bir banliyö trenine gözlerini dikmiş yerel garibanlar,
Durakta ses yok faça yok iken bu amansız hastalıkta ,
Takatsiz derdime ortak gönülden yalnız anam ağlar,
Kıpkızıl günahın sebebi şeytanın kurduğu her tuzakta,
Adının yanına yazılsın isterdim koca harflerle adım,
Layık olmasa da sana bu diyarda biçare varlığım,
Pejmürde bir ömrün uslanmaz yolcusu olsam,
Ellerine, avucuna bir kader, bir fal gibi yazılsam,
Rayiha olup her sabah yeniden doğsam, doğsam,
Bir gemi, bir tren, bir otobüs kalkıyor duraktan uzaklara,
Geçip giderken durağan zannettiğimiz şu şimdiki an,
Ey Leyla o kareye denk düşseydik aşınır mıydı özümüz,
Gönülden sevip bir kez tenezzül etmiş olsaydın zerre aman,
