6 Şubat’tan bu yana kah acıyla, kah çaresizlikle kavruluyoruz. Kaybımız aklımızın alabileceğinin ötesinde, yasımız büyük.
Biz şu an İstanbul’dayız aynı zamanda gözümüz, kulağımız, kalbimiz deprem bölgesinde. Kaybettiğimiz her can için rahmet, yaralılar için acil şifa, geride kalanlar için sonsuz sabır ve acil destek diliyoruz. Aynı zamanda enkazdan canlı çıkartılan her can için umutla sevinç gözyaşı döküyoruz.
Deprem bölgesinde olmayan herkesi büyük ya da küçük demeden, güvendiğiniz kurumlara elinizden gelen tüm yardımı yapmaya davet ediyoruz.
Kendimize ve başkalarına yardım edebilmenin bildiğimiz en etkili yolu acımızı yaşamak ve birbirimizle paylaşmak, yani yas tutmak.
Kederimizin içinden geçmediğimizde mevcudiyemiz zayıflıyor. Mevcudiyetimiz zayıfladığında kendimizi hikayeler, yorumlar, düşünceler içinde kaybolmuş, kilitlenip kalmış buluyoruz. Bu da yapabileceklerimizi, destek olabileceğimiz alanları görmemizi engelleyebiliyor. Bu nedenle sizi duygularınızı duymaya, bu büyük ve ortak felaket karşısında yas tutmaya davet ediyoruz ki yardım edebilecek durumda olanlar olarak gücümüzü kazanalım ve yardım edebilecek yolları bulabilelim.
Hayata yabancılaştıran sorunların sistemsel sebeplerini tartışmak, öfke düşünceleri, yargılar, suçlamalar veya entelektüel açıklamaların ne bize ne de deprem bölgesinde olanlara bir faydası olduğunu düşünmüyoruz. Tam tersine, bütün bunlar bizi gözyaşlarımızı akıtmaktan alıkoyarak canlanmamızı, gücümüzü kazanıp destek mekanizmalarını düşünebilme yeteneğimizden alıkoyabilir. Kısacası, sizleri kapsayıcı, yargı ve yorumlardan uzak, kendinizde olanı paylaşacağınız bir alan olarak yorumlar bölümüne acınızı paylaşmak üzere yazmaya davet ediyoruz.
Yasımızı tutarken iç ve dış kaynaklarımızı harekete geçirerek deprem bölgesinde olanlar için her birimiz kendi sınırlarımızı da gözeterek harekete geçelim.
Yorumlarda görüşmek üzere…
Canan-Deniz
