Estragou a pandemia a nosa percepción do tempo? Houbo un reseteo global? Por que, dende 2020, todo parece ao mesmo tempo onte e hai séculos? Estivo Rihanna embarazada eternamente ou foron varios embarazos consecutivos? Esa sensación de “desintegración temporal” non é só un meme: é unha experiencia compartida.
Medir o tempo foi sempre unha necesidade. Primeiro por motivos relixiosos, polas estacións e o traballo no campo; despois, coa modernidade, convertémolo nunha máquina de produtividade. Pero o tempo non é só reloxo: é lingua. Como visualizades vós o tempo: É unha liña recta ou unha árbore con pólas?
A nosa maneira de “velo” está ligada ao idioma que falamos. Mudar a lingua é mudar a percepción do tempo. Nalgunhas casas, os ovos cocíanse “o que duran dous nosopais e un avemaría”. A lingua moldea o espazo… e tamén o futuro. Hai linguas sen futuro gramatical. Hai quen chega tarde ao seu propio enterro. Falamos de TDAH e cegueira temporal, de quen non le reloxos analóxicos. Porque o tempo, cando es nena, é infinito; e logo escápache entre os dedos. E todo depende do que esteas a facer.
Escoita o episodio. E intenta non mirar para o reloxo.
