Herkesin içine düşen bir şarkı vardır. “Gamzedeyim Devâ Bulmam” böyle bir şarkı. zira sözler “üzgünüm” demez; “gamın darbesini aldım” der. “Bulamam” demez; “bulmam” der. Yani arayışın bile yorulduğu yerde konuşur. Ve tam da bu yüzden, yüz küsur yıldır bizi bırakmaz.
Bu bölümde şarkıyı bir an unutacağız ki, onu gerçekten duyabilelim. Uşşak makamının yürüdüğü yolu, sofyan usûlün kalp gibi vurup durmasını, tekrarların insanı ayağa kaldırmak yerine sandalyeye oturtmasını izliyoruz.
Kemânî Tatyos’un sesin en ince yerinden konuşan kemanına; Ahmet Rasim’in dostluğuna, tanıklığına. Ve “Gamzedeyim”, bir şarkı olmaktan önce, bir ömrün özetidir. Çünkü bazen devâ yoktur… ama Tatyos vardır.
