Acabadas de nacer, detectamos que podemos morrer e, polo tanto, para sobrevivir apegámonos ás nosas criadoras. Son a nosa primeira fonte de amor e os nosos primeiros vínculos relacionais. O apego emerxe sendo necesario para a nosa supervivencia cando somos cativas así que non é algo nocivo per se. É unha vinculación emocional moi intensa que sentimos cando somos pequenas con respecto ás persoas das que dependemos para a nosa seguridade, protección e consolo; e, alén de ser algo que sentimos, o apego fainos comportarnos de determinada maneira e condiciona como nos relacionamos incluso na nosa adultez porque temos inconscientemente como patrón de referencia o noso tipo de apego infantil.
A nosa idea de amor está contaminada polos nosos medos a sentirnos abandonadas, rexeitadas e a non ser suficiente e o noso estilo de apego vén dado pola nosa maneira de interpretar o que vivimos na nosa máis temperá infancia.
Propóñovos dúas preguntas:
- Amo ás persoas ou apégome a elas?
- Pode amar levar consigo aceptación, liberdade e desapego?
