Hai unha frondosa foresta de presión ao noso redor que fai que o espazo dispoñible para ser libremente se reduza a unha minúscula leira interna cercada por un valado de ditames sociais. Construímos en base a eses mandatos externos pensando que será por e para o noso ben, pero cando os ladrillos se desfán nas nosas mans e vemos que todo é unha invención perpetuada e asentada no medo á incerteza e aos riscos e renuncias que implica ser xenuinamente; quedamos desorientadas sen referencias nin indicacións e doídas polo engano da expectativa de garantías. E aí é cando nos deprimimos: cando a realidade que percibimos non se corresponde co que supostamente tería que derivar do noso sacrificio por atinxir os modelos inventados que nos foron legados e que replicamos e aplicamos nunha total complicidade ignorante.
Na miña opinión, todas as persoas vivimos alomenos un episodio de depresión na vida. A diferenza estriba en que algunhas non son nin queren ser conscientes e outras si que son conscientes e falan abertamente do tema.
