A perfección entendida como o requisito previo para facer ou executar algo ou para amosarnos e presentarnos ao mundo, fai un tándem coa nosa sensación de falta de valor propio. Así, usamos o argumento da perfección para xustificar que non iniciamos ou non continuamos o que empezamos. No fondo, temos medo a "facelo mal" ou "non abondo ben" e por iso acabamos vivindo co freo de man posto por causa desa condición de perfección á que nos sometemos. A perfección pasa a ser unha limitación que fai que non nos atrevamos e tórnase un colchón no que deitarnos para non saír da nosa zona cómoda. Dende logo, o menos arriscado e o máis fácil, é quedar nas bancadas dicindo como deberían actuar as persoas que si se atreven a dar o paso.
A perfección, definida en parámetros da mente humana, é unha idea fixa que hai que calcar ao milímetro. Esta definición mental vive no mundo das ideas e por iso choca continuamente coa nosa realidade 3D.
