A rapidez e a acción son calidades que se premian e que se valoran moito socialmente. Eu sempre me tiven por unha persoa moi rápida e activa. Calquera que me coñeza probablemente poida confirmalo. Entón comecei a reflexionar sobre a posibilidade de que a rapidez e a acción non me definisen e pregunteime se eu podería ser tamén unha persoa que existe na quietude e na espera. Decidinme a experimentar ambas cousas para poder ser consciente das miñas crenzas e prexuízos ao respecto. E é difícil, porque cando estás programada para actuar con rapidez o máis incómodo é que che arrebaten a ilusión de control que xera o feito de actuar e a ilusión de avance que xera o feito de ir rápido. O interesante era que as miñas ideas sobre a quietude e a espera estaban moi asociadas á pasividade e polo eran tanto moi opostas á rapidez e á acción que supostamente me definen. Na vivencia descubrín que podo existir tamén na quietude e na espera e que estas son moi necesarias porque permiten que a vida aconteza sen estar predeseñada nin condicionada por expectativas. E ti? Anímaste a explorar os teus opostos?
