De existentiële levensvraag wordt teruggebracht tot de kern: ja of nee. Uit eten of thuisblijven. Hamlet, maar dan met bitterballen.
Verder: een uitzinnig concert, een kleinzoon die zonder enige woke-rem gewoon “Zwarte Piet” zingt, en een publiek dat vrolijk meedoet met Rode, Linkse of Ambtenarenpiet—want satire werkt alleen als iedereen boos kan worden.
Trump blijkt een ideologisch roulettewiel met importheffingen, boycots en een obsessie met zijn eigen naam. Buitenlandbeleid als improvisatietheater.
Privacy? Een sprookje. Je telefoon luistert mee, je data ligt overal, en als ze je echt willen vinden, doen ze dat toch. DNA bij geboorte? Goed idee, totdat verzekeraars meekijken.
En banken en verzekeraars? Die zijn vriendelijk tot je geld wilt zien. Zelfs natgeregende Elvis-platen zijn volgens experts nog “bruikbaar”.
Conclusie: de wereld is raar, privacy is theater en iedereen is familie van Dzjengis Khan. Maar het concert was leuk.
