Patrzenie na elementy naszej pracy pozwala nam doskonalić warsztat. Jednak im bardziej przyglądam się poszczególnym klocuszkom, z których zbudowany jest mój wewnętrzny system edukacji przestaję widzieć budowlę. Szukam doskonałości na poziomie molekularnym i czasem mam wrażenie, że ją osiągam. I potem jestem zadowolony i się rozpraszam. A potem przychodzą uczący się i nie patrzą na molekuły mojego warsztatu, tylko na wszystko z dystansu. Widzą całość, która mi znika z oczu przy cyzelowaniu.
Patrzenie na elementy powoduje, że piętrzą się one i nie dają się poukładać. Natomiast jeśli widzimy całość (żeby nie powiedzieć sens) dokładanie elementów umacnia budowlę, ale nie jej nie zmienia w coś innego.
