Στο Yining και Yanging είμαστε ο Άγγελος και ο Πάνος. Οι εβδομαδιαίες συνομιλίες μας στο skype κάνουν κάθε φορά και τους δυο μας σοφότερους οπότε πρώτα αποφασίσαμε να τις καταγράψουμε και μετά να τις ανεβάσουμε εδώ. Σαν να είναι μια ραδιοφωνική εκπομπή που έρχεται να προσδώσει μια νέα προσέγγιση στον χώρο, με θέματα που ίσως τελικά μας βοηθούν όλους περισσότερο σε σχέση με τα συνηθισμένα.
Στην 18η δημοσιευμένη συνομιλία μεταξύ άλλων μιλήσαμε για το νόημα που υπάρχει σε όσα μας γεμίζουν με ενθουσιασμό και πώς τελικά η ουσία βρίσκεται εκεί και εκεί χρειάζεται να δίνουμε κυρίως βάσει όταν επιλέγουμε με τι να καταπιαστούμε. Έτσι ξεκαθαρίζει το τοπίο. Ταυτόχρονα όταν δεν έχουμε κάτι που μας ενθουσιάζει άμεσα ή έχει κλείσει κάποιος κύκλος δεν είναι κακό να καθίσουμε σε ησυχία και να περιμένουμε μέσα από νεα ερεθισματα να προκύψει ένα νέο ενδιαφέρον χωρίς να πιεζόμαστε και να αγχωνόμαστε για το πώς και τι θα γίνει μετά. Ανάλογα με το δεδομένα κάθε εποχής θα μπορούμε να κρίνουμε και τι είναι κατάλληλο για εμας αν έχουμε μάθει να συμπλέουμε με το σύμπαν και τις ανάγκες μας.
Σε κάποια στιγμή ξεκινήσαμε να μιλούμε για το πόσο περιορίζει τους ανθρώπους η προσκόλληση σε συγκεκριμένες θεωρίες και παραξενεύονται γιατι δεν πρέπει να πιστεύουν σε κάτι παρα πολύ. Δηλαδή μπλέκουν με ένα κύκλο ιδεών και τα θεωρούν σα δεδομένα, νευριάζουν με το σκεπτικισμό άλλων πάνω σε αυτά και αναμεταδίδουν όσα λέει ένα δόγμα σαν την μια και μοναδική αλήθεια. Λες και έχουν μελετήσει κάθε θεωρία που έχει υπάρξει στην ανθρωπότητα ή έχουν μιλήσει με κάποιον που κατέχει την απόλυτη γνώση του σύμπαντος. Αυτό φυσικά ισχύει και με την επιστήμη καθώς δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που θεωρούν ότι έχουν κριτική σκέψη και χρησιμοποιούν την γενική φράση “Η Επιστήμη είπε” σαν να έχουν συμφωνήσει σε αυτό όλοι μα όλοι οι επιστήμονες όλων των εποχών ή ότι ένα εύρημα παει να πει ότι ήρθε το τέλος της αναζήτησης και το θέμα έκλεισε.
Από εκεί πηγαμε στη σημαντικότητα του να μην ενδιαφέρεσαι να πεισεις για αυτό που κάνεις. Και όχι υποτιμώντας με την λογική “δεν θα καταλάβουν” αλλά απλώς κάνοντας και βάζοντας τελεία και παύλα χωρίς σχόλιο. Αυτό συμφωνήσαμε πως ξεκάθαρα είναι πολύ απελευθερωτικό.
Μετά είδαμε την ανασφάλεια που τελικά σε οδηγεί η προσκόλληση πάνω σε μια ιδέα που θεωρείς πως σου δίνει αξία ή σε έναν άνθρωπο οπότε προσπαθείς διαρκώς να την αποδείξεις ή τον ή την διεκδικείς χωρίς να αντιλαμβάνεσαι τη φυλακη που σε βάζουν τέτοιες ταμπέλες που σου παίρνουν την ευελιξια παρ’ότι συντηρουν το εγω σου.
Eπιπλέον είπαμε διάφορα για την πολιτική και τα ΜΜΕ. Μεταξύ άλλων η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων αδυνατεί να αντιληφθεί ότι τα μέσα της κάθε χώρας καλλιεργούν συναισθήματα υποτίμησης του εαυτού των πολιτών περιγράφοντας τους σαν χαζούς που έχουν εκλέξει τέτοιους ανίκανους πολιτικούς. Τους λένε ότι οι άλλες χώρες λειτουργούν “ρολόι” και μόνο η χώρα τους πάει χάλια οπότε τους πείθουν ότι είναι ανίκανοι. Oι άνθρωποι επειδή δεν ξέρουν άλλες γλώσσες και επειδή δεν ψάχνονται παραπέρα δεν γνωρίζουν τίποτα για την κατάσταση στις άλλες χώρες και το δέχονται. Έτσι η αυτοπεποίθηση τους πέφτει. Επίσης επειδή οι πολιτικοί είναι ανδρείκελα δεν έχουν πρόβλημα να αποδεχτούν να υποτιμούνται από τα ΜΜΕ τα οποία ελέγχονται από αυτούς που πραγματικά κυβερνούν και που ποτέ δεν είναι οι πολιτικοί στις σύγχρονες δημοκρατίες.
Και, όπως πάντα, πολλά πολλά άλλα θέματα.
