Ο Τζάκι Τσαν δεν τρέχει πια. Δεν πηδάει από μπαλκόνια. Δεν κάνει το ξύλο θέαμα.
Στο The Shadow’s Edge στέκεται στη σκιά και κοιτάζει πίσω.
Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για ένα ώριμο, σκοτεινό crime thriller που αποδέχεται τη φθορά, τη σιωπή και τον χρόνο. Συζητάμε τι κάνει σωστά η ταινία, πού δεν τολμάει όσο θα μπορούσε και γιατί, σε σύγκριση με το σύγχρονο αμερικανικό σινεμά, μοιάζει πιο ειλικρινής και πιο ανθρώπινη.
Δεν είναι η καλύτερη ταινία του Τσάκι.
Ίσως όμως είναι από τις πιο τίμιες.
