Erik Satie had een natuurlijk gevoel voor het groteske, het absurde en het pure. Niets is eenduidig, in zijn muziek. Heel bewust sprak Satie een bepaalde naïviteit aan. Een bewust gekozen grondhouding, zoveel mogelijk ontdaan van bestaande tradities, maar toch ook een ode brengend aan die traditie. In deze aflevering reflecteer Camiel op Satie's beroemde Gymnopédies en schrijft hij hem een brief.
