Annerletzt heff ick ünnerwegens
’n Kolleg‘ vun mi dropen, de jüst mit sien Hund vör de Döör gohn weer. Toerst
heff ick dacht, dat he ’n nieden Hund kreegen harr. Dat weer overs ni so. He is
mit dat Tier blots no ’n Putzbüddel henween.
Nu weer de Hund düchti an
Zittern, dor seet meist keen Hoor mehr an un dat weer recht kold an den Dag.
„Worüm hest em denn glieks all
dat Fell afsnieden loten? De freert doch“, heff ick to
em seggt. „Och“, hett he meent, „dat is blots ’n poor Doog. Siet wi
em kasrteern loten hebbt, wasst dat Fell so gau, dat man no teihn Weeken al
weller ni mehr weet, wonehm bi dat Tier vöör un achter is. Dorüm mutt de Wull
dor dree-, veermol in’t Johr hendohl.“
As he mi dat so vertellt hett,
keem ick in’t Nodinken. Bi mi wasst de Hoor op ’n Kopp je al lang ni mehr so dull. „Bi di kümmt de Kneeschiev dor boben ook
al dör, wa?“ Snacks as düsse kann ick mi meist jedet Mol anheuern, wenn ick
mien Mütz afnehm. Dor heff ick mi al lang an gewöhnt. Ick lach‘ denn mit. Wat
schall ick ook anners moken.
Wenn ick mi overs ole Fotos vun mi ankiek, denn packt mi bilütten doch so’n
beten de Wehmoot. Anner Mannslüüd, de veel öller sünd as ick, hebbt doch ook
noch vulled Hoor.
Kunn dat bi mi ni ook so ween? Un nu bün ick an Överleggen: Schull ick mi
veellicht ook mol kastreern loten? Mach ween, dat sick dat denn bi mi jüst so
utwürkt as bi den Hund vun mien Kolleg‘ un ick wurr een, twee, dree utsehn as
Paul Breitner.
Overs wat, wenn dat ni funktschoneert? Denn heff ick keen Hoor „un“ keen
Klüten mehr.
Dor hett man denn je ook nix vun.
Blangbi hett dat Telly Savalas as Kojak je ook ni interessert, dat he keen
Fell mehr op’n Kopp harr. Mit sien Glatze is he sogor in’t Fernseh’n komen, un
kastreert weer de ganz seeker ni.
Nä, nä, ick glööv, ick lot mien Juweeln dor, wo se sünd. Man weet je ni, wann
man ehr noch mol bruukt. Un wenn ick mol truuri doröver bün, dat mien Frisuur
ni mehr dat is, wat se mol weer, denn hol ick mi ’n Lolly to’n Trost. Dat hett
Kojak je ook jümmers holpen...
In düssen Sinn
