Mireille Mathieu: 60 jaar liefde, mysterie en een stem die blijft
Er zijn maar weinig artiesten die zo lang en zo consequent een publiek weten te raken als Mireille Mathieu. Over haar privéleven blijft ze zwijgzaam – “J’ai un jardin secret…” zegt ze graag – maar over één ding laat ze geen twijfel bestaan: de liefde van haar publiek draagt haar al zestig jaar.
In 2025 vierde ze haar diamanten jubileum met de tournee 60 ans d’amour. Tijdens de finale van elk concert bracht ze een ontroerend eerbetoon aan haar grote inspiratiebron Édith Piaf. In de Parijse Olympia, waar Piaf zelf geschiedenis schreef, kreeg de 79‑jarige Mathieu een staande ovatie toen ze La Vie en Rose zong. Het publiek zong mee alsof het een gedeeld erfgoed was dat opnieuw tot leven kwam.
Precies zestig jaar eerder, in 1965, begon het allemaal. Een 19‑jarig meisje uit Avignon verscheen in het televisieprogramma Télé‑Dimanche en zong het chanson “Jezebel”. Het nummer had een rijke voorgeschiedenis: geschreven door Charles Aznavour voor Piaf, gebaseerd op een Amerikaanse hit van Frankie Laine. Maar die avond werd het opnieuw geboren – in de stem van een jonge Mireille Mathieu.
Ze won de talentenjacht, en de rest is Franse muziekgeschiedenis. Later nam ze Jezebel opnieuw op voor haar album Mathieu chante Piaf, waarmee ze de cirkel sloot: een eerbetoon van een bewonderaar die zelf een icoon werd.
Zestig jaar carrière, gedragen door één constante: liefde. Voor het chanson, voor haar publiek, en voor de erfenis die ze met zorg bewaakt.
