"Autonomie als grondrecht"
De redders-reflex van veel hulpverleners zit ook diep geworteld in onze systemen, want 'wij weten wel wat goed voor u is'. Ondanks de warme betrokkenheid en de goede bedoelingen leidt dit ertoe dan we de autonomie van mensen inperken.
De gevolgen daarvan zijn groot. Mensen voelen zich minder in staat zelf richting te geven en keuzes te maken, en volgen wat hulpverleners of consulenten voorstellen. Of niet, en dan worden ze nogal eens als ongemotiveerd of zorgmijdend bestempeld.
Dat dit een ongewenst bij-effect is, was ik me al veel langer van bewust. We helpen mensen niet écht verder, en dat is zonde van al onze en hun inspanningen.
Maar er is nog een andere insteek: het is een van de uitgangspunten van onze grondwet en de mensenrechtenverdragen die Nederland en Belgie ondertekend hebben dat mensen hun leven op hun eigen manier mogen leven. Autonomie is als een grondrecht.
Dat maakt het veel meer dan een vrijblijvend ideaal. Naast dat het veel psychologische voordelen heeft om iemands autonomie te versterken en recht te doen (zelfdeterminatietheorie), zijn we daaraan ook juridisch gehouden. Het is geen vrijblijvend ideaal, het is onze plicht.
En ik ga eens goed bedenken hoe ik dit ga verwerken in het studieboek dat ik aan het schrijven ben :-)
Ben je benieuwd naar mijn gedachtegang? Luister de Professional vanuit je hart Podcast via Spotify, Youtube of je favoriete podcastapp. Heel leuk als je laat weten wat er je eruit haalt!
