In dit tweede deel van de aflevering zoomen we in op Latijns Amerika, wat op zich al een koloniale term is, en het Caribisch gebied.
Eerst vertellen we wat over de geschiedenis van hun onafhankelijkheid, of juist niet. In Zuid Amerika was de strijd voor formele onafhankelijkheid immers niet op dezelfde manier als de koloniale landen in Afrika en Azië, maar werd al in 1800 gevochten tegen Spanje en Portugal.
In Het Caribisch gebied was alleen Haïti in staat zich zelf te bevrijden van slavernij. De rest bleef bezet door Europese landen, en later de VS, die Spanje aanviel om landen als Cuba af te pakken.
Maar de Haïtiaanse revolutie was zeer invloedrijk en bewees dat de inheemse en tot slaafs gemaakt bewoners zich zelf konden besturen. En waren solidair met de Bolivariaanse strijd op het Zuid-Amerikaanse continent.
De ‘moderne’ solidariteitsbeweging begon met Cuba, waar in 1959 de door de VS gesteunde dictatuur verslagen werd (en een jaar later al een embargo tegen ingesteld werd door de VS en nog een jaar later een heuse invasie). Cuba’s voorbeeld maakte school en overal werd geprobeerd een vergelijkbare guerrillabeweging op te starten.
Chili, met Allende, lukte het en werd door de Amerikanen van Kissinger en de militairen van Pinochet kapot gemaakt. Wat een tweede golf solidariteitsactiviteiten op gang bracht.
In het eerste deel vertelden we over de oorsprong van internationale solidariteit met strijdende bevolking elders op de wereld, onder andere in de ‘koloniale gebieden’. In het volgende en en laatste deel hebben we het over Nicaragua en de rest van Midden-Amerika
Links
