W życiu Cezarego ważną rolę odegrali oddani przyjaciele. Ludwik Guyot był ubogim krawcem. Później został zakrystianem w katedrze w Cavaillon. Antonina Reveillade była prostą, pobożną kobietą. Nie umiała czytać i często prosiła, by Cezary czytał jej żywoty świętych. Ze łzami w oczach modliła się do Boga, by jej przyjaciel dostąpił zbawienia duszy i żeby śmierć nie zastała go w stanie grzechu ciężkiego. Pewnego razu, kiedy Cezary szedł na bal maskowy, przechodził obok kapliczki z obrazem Najświętszej Maryi Panny. Paliła się przed nim niewielka świeczka. Wtedy usłyszał w swojej duszy głos: „Idziesz, aby mnie na nowo ukrzyżować!” Przypomniał sobie modlitwę Antoniny i pomyślał: „Jak mogę powierzać się Bogu, kiedy idę tam, gdzie będę Go obrażać?” I wtedy podjął decyzję: „Przejdę przez ciasną bramę i będę się wspinał po stromych szlakach, które prowadzą do zbawienia!”...
