Około 250 roku rozszalało się na tamtych terenach krwawe prześladowanie chrześcijan za cesarza Decjusza. Paweł ukrył się w odległej posiadłości wiejskiej. Dowiedział się jednak, że jego szwagier, poganin, chce wydać go jako chrześcijanina i zagarnąć jego majątek, więc postanawia uciec na pustynię. Widzimy, że czasami Bóg posługuje się zaskakującymi sposobami, aby naprowadzić człowieka na właściwą drogę powołania. Paweł znalazł odosobnione miejsce, gdzie wśród skał rosła zielona palma, mająca jadalne owoce, a nieopodal było źródło czystej wody. W takim miejscu nasz
pustelnik zatrzymał się i postanowił rozpocząć życie w milczeniu i zjednoczeniu z Bogiem. Pan Bóg dał mu dodatkowy znak swojej przychylności, bo według opisu św. Hieronima, codziennie przylatywał do niego kruk, który w dziobie przynosił mu połowę bochenka chleba. Odzienie św. Paweł tkał sobie z liści palmowych. W swojej pustelni spędził około 90 lat. Jego żywoty opisują tylko początek i koniec
jego życia, a ten jest również ciekawy...
