Ik leerde Anna en Scylla een kleine 2 jaar geleden kennen vlak voor mijn zwangerschapsverlof. Na onze sessies raadde ik Anna aan om contact op te nemen met een gedragsdierenarts en ook te starten met gedragsmedicatie om Scylla te ondersteunen.
Intussen werd Scylla geëuthanaseerd en heeft ze hopelijk de rust gevonden die ze hier in onze wereld niet vond. Dit is haar verhaal en dat van hondenmama Anna.
Heel veel begint bij de honden die geselecteerd worden om mee te fokken. De meeste hondenouders willen een leuke, gezellige huishond én toch wordt er nog steeds vooral gekeken naar genetische afwijkingen, uiterlijk en het al dan niet hebben van werkdrift.
Waar minder tot geen rekening mee gehouden wordt, is gedrag, houding in het leven (glas halfleeg / glas halfvol), stress-of angstgevoeligheid en eventueel doorgemaakte trauma van de fokhond (of van dat van zijn/haar voorouders). Wij dragen niet alleen lichamelijke genetische informatie mee, ook emotioneel ontvangen we van onze ouders en voorouders.
Als mens hebben we daar geen keuze in. Je wordt geboren met de littekens van je stamboom. Bij honden fokken we gericht, voor het welzijn van de hond, om 'het ras' te verbeteren. Maar zolang we het ras blijven selecteren a.d.h.v. maatstaven uit een al lang vervlogen maatschappij, gaan we meer én meer honden tegenkomen die mentaal niet kunnen gronden in dit leven als huishond.
Ook het verloop van de dracht, de zwangerschap- en geboorte, de eerste levensfase, de opvoeding en omgeving hebben natuurlijk een sterke impact op de ontwikkeling van een persoonlijkheid en het gedrag van een individu. Maar onderschat de kracht van genetisch materiaal niet!
