Brunnurinn
Ég stefni að gamla brunninum
þótt ég viti að hann sé uppþornaður
þá samt kannski
kannski núna
kannski er hann núna búinn að fyllast af vatni.
Með hverju skrefi sem ég tek nær
minnkar tærandi þorsti minn
meðan minningin
skugginn af minningunni
skugginn af minningunni um dagdrauminn
um vatnsopann
sem ég einu sinni næstum fékk mér
úr þessum brunni
- eða var það öðrum
þessi skuggi af minningu fyllir mig af sælu
ég fæ vatn í kverkarnar
varirnar hitna og titra
mig svimar
aftan í hnakkanum
fæ fiðring frá tám upp í koll
með viðkomu á miðri leið
Sælan
Spennan
nær hámarki
þegar ég stend með lokuð augun
við brunnbarminn
Ég opna hægt augun
og horfi niður í myrkrið
(allt er þurrt)
ég kasta steini niður
í von um að heyra
skvamphljóð
(allt er þurrt)
ég læt fötuna síga niður
en dreg hana tóma upp aftur
(allt er þurrt.)
Ég geng tilbaka
enn þyrstari en áður
með enn meiri löngun
enn meiri vöntun.
Daginn eftir
ætla ég að stefna í aðra átt
en svo stefni ég aftur að gamla brunninum
þótt ég viti að hann sé uppþornaður…
