سالگرد ادیب خوانساری - اجرای خصوصی محمدرضا شجریان و حسن کسایی - ۶ فروردین ۱۳۶۴
در نظربازی ما بیخبران حیرانندمن چنینم که نمودم دگر ایشان دانندعاقلان نقطه پرگار وجودند ولیعشق داند که در این دایره سرگردانندجلوه گاه رخ او دیده من تنها نیستماه و خورشید همین آینه میگردانندعهد ما با لب شیرین دهنان بست خداما همه بنده و این قوم خداوندانندلاف عشق و گله از یار زهی لاف دروغعشقبازان چنین مستحق هجرانند******مو که افسرده حالم، چون ننالمشکسته پر و بالم، چون ننالمهمه گویند فلانی ناله کم کنته آیی در خیالم، چون ننالمدلی دیرم که بهبودش نمی بودنصیحت میکنم سودش نمی بودبه بادش می دهم نش می بره باددر آتش می نهم دودش نمی بود
