Rüzgar çocuk artık büyümüş, öyle ki günlerden bir gün annesi ona artık büyüdüğünü gidip insanlara yardım edebileceğini söylemiş. Rüzgar çocuk çok sevinmiş ve hemen annesinin yanından ayrılıp yardım için yola koyulmuş. Çok geçmeden büyük bir araziye varmış. Büyük bir yel değirmeni tam da arazinin orta yerinde durmadan dönüp duruyormuş, altında da belli aralıklarla su akıyormuş. Rüzgar çocuk, değirmene yaklaşmış derin mi derin bir nefes almış, kocaman şişen yanaklarıyla az sonra yel değirmenine doğru bütün gücüyle üflemiş. O suya doğru üfleyince, tarla şöyle bir doğrultmuş belini bakmış rüzgar çocuğa teşekkür etmiş sevinçle.
